Contant of pinnen in Japan? Wat je echt moet meenemen

Japans reputatie als cashland is verouderd — maar niet fout

Japan stond decennialang bekend als cash-eerst, en reisadvies herhaalt dat nog steeds. De werkelijkheid is veranderd: contactloos pinnen is inmiddels standaard bij konbini's, supermarkten, drogisterijen, warenhuizen, kettingrestaurants, hotels en taxi's in elke grote stad. In Tokio, Osaka en Kyoto kom je een hele dag door zonder een bankbiljet aan te raken.

Wat niet is veranderd, is de lange staart. Deze plekken zijn nog vrijwel altijd cash-only:

• Kleine familierestaurants en izakaya's, juist de plekken waarvoor het de moeite waard is om in de rij te staan
• Ramenzaken waar je bestelt via een kaartjesautomaat
• Tempels en heiligdommen — entreegeld, omamori-amuletten, goshuin-stempels
• Straatkraampjes, lokale markten en festivalstandjes
• Sommige kluisjes, kleine musea en plattelandsbussen
• Guesthouses en bedrijven op het platteland in het algemeen

De praktische conclusie is niet "neem contant mee" óf "neem een kaart mee", maar allebei: een kaart voor het voorspelbare deel, en genoeg yen zodat een cash-only deur nooit een probleem is.

IC-kaarten: de derde betaalmethode die je moet instellen

Suica, PASMO en ICOCA zijn prepaid contactloze kaarten voor trein, metro en bus door heel Japan, en ze dienen ook als betaalkaart voor kleine bedragen bij konbini's, automaten en veel winkels. Eén tik en je bent door het poortje.

Op een iPhone kun je Suica of PASMO rechtstreeks toevoegen aan Apple Wallet en opladen met een kaart, zodat je niet hoeft te zoeken naar een automaat die buitenlandse kaarten accepteert. Dit is de meest nuttige voorbereidingsstap voor een Japan-reis, omdat het meteen de twee meest voorkomende betaalfrustraties oplost: vervoerskosten en een blikje van ¥150 uit de automaat.

Een IC-kaartsaldo is yen die je al hebt vastgezet, dus het loont om dat bij te houden. Een prijskaartje scannen met JPY Converter voordat je oplaadt, geeft je een gevoel bij wat een saldo van ¥5.000 werkelijk voorstelt in je eigen valuta.

Kun je in Japan betalen met dollars of euro's?

Nee. In tegenstelling tot sommige toeristische economieën accepteert Japan geen buitenlandse bankbiljetten informeel. Winkels, restaurants en vervoer werken uitsluitend met yen. Een enkele luchthavenwinkel en een paar hotels gericht op internationale gasten nemen soms dollars aan, maar tegen een slechte interne koers en met wisselgeld in yen.

De bijbehorende valkuil is dynamische valutaconversie (DCC). Bij betalen met kaart of bij een geldautomaat kan het scherm aanbieden om je "in je eigen valuta" te laten betalen in plaats van yen. Weiger dit altijd en kies JPY. Als je akkoord gaat, bepaalt de betaalverwerker van de winkel de wisselkoers, wat doorgaans 3–7% duurder is dan wanneer je eigen bank de omrekening doet. Het aanbod oogt als gemak; het is een kostenpost.

Gebruik JPY Converter om te zien wat een aankoop volgens de officiële middenkoers zou moeten kosten, en vergelijk dat met je afschrift. Het verschil is wat de omrekening je werkelijk heeft gekost — de gids over geld wisselen in Japan laat zien hoe je dat verschil klein houdt.

Fooien, belasting en andere verrassingen

Er wordt niet gefooid in Japan. Niet in restaurants, taxi's of hotels. Geld op tafel laten liggen zorgt eerder voor verwarring dan voor plezier, en personeel rent je soms achterna om het terug te geven. De prijs die je ziet, is de prijs die je betaalt.

Consumptiebelasting is 10% (8% op de meeste afhaalmaaltijden en drank) en zit meestal al in de getoonde prijs, al tonen sommige winkels het bedrag exclusief belasting nog groot en het totaal klein — een blik erop waard. Winkels met een tax-free vergunning kunnen aan kortverblijvende bezoekers verkopen zonder consumptiebelasting als je je paspoort laat zien bij de kassa.

Tot slot heeft afrekenen met contant geld zijn eigen etiquette: geld leg je op het bakje naast de kassa in plaats van in de hand van de kassamedewerker. Een kleine gewoonte, maar het is een makkelijke beleefdheid om goed te doen.